Medicatie en therapie,een hoop pijn en verdriet
Waar doe ik het voor, voor wie….
Niemand die me helpen kan, ik zal dit alleen moeten doen
Het onderste uit de kan wederom alles op zijn kop
Maar nu voor de laatste keer ik kan dit niet meer steeds alles
Herbeleven over en weer ik ben nu op een punt
Waar ik nooit en te nimmer meer wil staan
Het voelt zo fijn als je me verteld hoe trots je op me bent
Zo onzeker als ik over mezelf ben, ik weet dat ik me voor jou niet
Hoef te bewijzen ik maak jou niks wijzer
Telkens zeg je me, ik zie m’n meisje en niks meer
Het masker dat ik jaren lang gedragen heb durf ik bij jou te laten vallen
Mezelf te durven zijn zonder dat je me laat vallen
Ik ga vechten, knallen laat de boel de boel en er tegen aan,
Ben suf van de medicatie
Maar o zo blij dat ik eindelijk kan slapen,
geen nachtmerries voor mij
het is zo moeilijk een ander te vertrouwen
en te geloven dat je dan ook echt op iemand kunt bouwen
nog 1x alles doorgronden dan alles achter me kunnen laten
van hart en ziel ontbonden
je maakt me blij en geeft me het gevoel gewenst te zijn
hoop dat ik altijd op je kan vertrouwen…..

Reactie door: Ger H. Versteeg
	Ik weet niet waar over het gaat,maar dat doet er ook niet toe, hier is een hoop zielepijn.Heb zelf de nodige traumatische ervaringen achter de rug, dus ik voel wat er achter schuilt. Een ding is zeker de lente zal toch komen,ook in jouw leven, dat is misschien iets om naar uit te kijken. Komt voor in mijn gedicht (En toch weer Lente) Lieve groeten Ger

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code: