Weerspiegeling

Geschreven door: willusee willusee | Datum: 14 november 2009 om 10:08 uur

Huilend sta ik tegenover een meisje.
Ik wil haar iets vertellen.
Maar ze hoort me niet.
Ik zie een traan over haar wang rollen.
Het bloed drupt op de grond.
Nu begin ik te gillen.
Maar zij verrekt geen spier
Ik wil haar vast pakken.
Alleen zit er een stuk glas tussen ons.
Ik kom maar niet bij haar.
Hoe hard ik ook sla tegen het glas.
Ik probeer alles om bij haar te komen.
Toch blijft ze naar me kijken met een kille blik.
En dan begin ik het door te krijgen.
Dat meisje ben ik.
Vertel een vriend(in) over dit gedicht.

Cijfer: 2.6/5 (34 stemmen)

Reacties

Reactie door: Piet van der Waarden
Als je staat te gillen zou het spiegelbeeld hetzelfde moeten doen. Logisch toch he?

Reactie door: willusee willusee
dat is ook heel logisch,
ff denken hoe ik het zal uitleggen
het is geschreven vanuit de geest van dat meisje. in het echt gilt ze niet, ze gilt van binnen. ze ziet ook neit het meisje tegen het raam aankloppn, en dat alles doet om bij haar te komen, maar dat is iets wat van binnen gebeurt.
en opeens realiseert ze zich het, zeg maar. in werkelijkheid staat ze gewoon naar zichzelf te staren in het spiegelbeeld

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code:

Schrijf gedicht