Hij

Geschreven door: Roos nvt. | Datum: 17 oktober 2009 om 12:10 uur

Zien is ontstaan in het donker,
Dat weet ik, want ik leef
in duisternis.
Verbonden met zijden draden aan Hem.
Ik ben gevangen in zijn web.
Soms geeft Hij mij ook wat touwtjes in handen,
maar dat is zoals een uitgelaten hond zijn eigen riem terugdraagt.
Wanhopig.

Ik word weggeduwd en teruggetrokken.
De enige die me gelooft ben ik.
En dat telt niet, vindt Hij.
Hij zegt: "Laat het maar zoals het is."
Alsof ik wat te laten heb, te minnen of te haten heb.
Het lijkt maar zo.
Hopeloos.

Ik word wakker en denk dat ik misschien moet spreken van een Zij.
Het kan toch niet dat alles wat geweest is bepaald is door alleen mij?
Opgelucht.

Tot ik Hem zie liggen
Vertel een vriend(in) over dit gedicht.

Cijfer: 2.5/5 (32 stemmen)

Reacties

Reactie door: Theresia tuinman
Alsof ik wat te laten heb, te minnen of te haten heb.
Het lijkt maar zo.
Hopeloos.


prachtig stukje

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code:

Schrijf gedicht