Onbegrepen stilte

Geschreven door: XX XXXX | Datum: 24 september 2009 om 20:15 uur

wie kent de broosheid van het hart
beter dan ikzelf
die steeds weer het mijne voelt barsten
door elke stilte die stiller is
dan de dood

de vogels breken de ochtend open
kleuren de rust met hun zang
en ik hoor hoe diep die stilte is
oorverdovend en toch onhoorbaar

winter verglijdt geruisloos naar lente
waar verleden sneeuw elk geluid dempte
voetstappen maakten sporen
in de stilte van het wit

en ik luisterde aandachtig naar die stilheid
maar begreep haar niet

en ik ging door met het aanhoren
van dat helse geluid dat zwijgzaam was

op een dag besefte ik eindelijk
dat waar ik naar luisterde
de oorverdovende stilte was van verdriet

die dag ben ik gestorven
Vertel een vriend(in) over dit gedicht.

Cijfer: 2.8/5 (34 stemmen)

Reacties

Reactie door: marianne van der heide-schelhaas
Mooi en ook verdrietig geschreven. groetjes.

Reactie door: Fairouz Azziz
Je hebt je hele ziel en zaligheid weer erin gegooid Hilde. Droevig om te lezen.
Mooi neergezet....liefs, Fairouz

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code:

Schrijf gedicht