Te laat

Geschreven door: www.fairouz17.123website.nl ... | Datum: 20 juni 2009 om 10:31 uur

De wereld wilde hij
aan haar voeten leggen
maar
zij vond dat onnozel.

Altijd was hij er
om haar te troosten
maar
zij vond dat gewoon.

Hij droeg haar wensen in
de palm van zijn handen
maar
zij gaf er niets om.

Hij luisterde naar haar lach
wilde die alleen voor hem
maar
zij begreep dat niet.

Hij hield van haar
als van geen ander
maar
zij vond dat lastig.

Pas toen hij het opgaf
en zij was uitgedroomd
van die andere
wiens naam zij zo krampachtig vast had gehouden
in haar hart
besefte ze wat ze nooit had willen zien
Dat hij haar grote liefde was

Maar zijn hart had haar eindelijk verlaten.
Vertel een vriend(in) over dit gedicht.

Cijfer: 2.6/5 (36 stemmen)

Reacties

Reactie door: Egbert Jan van der Scheer
Heel mooi beschreven dat je de mensen die oprecht van je houden dicht in je buurt zo gemakkelijk over 't hoofd ziet. Dat kan en zal iedereen weleens overkomen, maar 't veroorzaakt zo dikwijls blijvende schade.

Lieve groet;
Egbert Jan

Reactie door: Fairouz Azziz
@ egbert jan.

Als je niet op die manier om iemand geeft kun je er niets aan doen. En meestal zie je pas hoe veel die persoon voor je betekend als die niet meer in je leven is. Thats life.....vanuit een zonnig Groningen, Fairouz

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code:

Schrijf gedicht