Dat ene woordje

Geschreven door: marianne van der heide-schelhaas | Datum: 26 april 2009 om 16:44 uur

Langzaam
was `t gaan woekeren.
Hij wist niet meer
wanneer het begon.
Wel veel hoofdpijn
maar ach!

Langzaam
was deze man gaan merken
dat hij
haast niet meer werken kon!
Zijn glimlach naar een ieder toe
`t was gewoon schone schijn!

Langzaam
wist hij
wat er in zijn hoofd verstopt zat;
dat ene woordje
mocht hij immers niet zeggen?
Het was gewoon
de verkeerde ziekte!

Langzaam
steeds langzamer
gleedt `t leven uit deze man!
Hij ging nog naar het ziekenhuis
naar lang overleggen!
Maar kwam
varend over de vaart
in een `doodskist`weer thuis!

Langzaam
was men gaan beseffen
dat deze man, mijn opa
een tumor
kanker had!
Vertel een vriend(in) over dit gedicht.

Cijfer: 4.7/5 (6 stemmen)

Reacties

Reactie door: Ger H. Versteeg
Ik weet ervan mee te praten,ben zelf ex kankerpatiënt maar gelukkig kankervrij na een zware operatie en een veeltal van chemokuren.Ik ben er gelukkig nog,maar ook ik had op dezelfde manier thuis gebracht kunnen worden(wel niet met een bootje)
mooi geschreven Marianne, het duurt altijd een lange tijd om een verlies te verwerken, mijn vader 27 jaar geleden en nog praten we er over regelmatig en zoals je weet mijn oudste broer recentelijk overleden (ook Kanker)
Reactie door: Janny Schepenaar
Weet nog hoe geheimzinnig er vroeger over gedaan werd, dan werd er gezegd dat hij of zij de verkeerde ziekte had, en ik me maar afvragen of er ook goeie ziektes waren, gelukkig kan het nu gewoon besproken worden, al blijf ik het een naar woord vinden, wat zelfs als scheldwoord wordt gebruikt,
Heel goed weergegeven,
Lieve groet, Janny
Reactie door: Luzerno Westerbeek
Een erg sterk gedicht Marianne.
De ergste ziekte klemmend verwoord !



Groet, Luzerno
Reactie door: marianne van der heide-schelhaas
Ik kon er nooit goed over praten; over mijn opa. Ik begon dan te huilen. Maar op een nacht, in een droom zei mijn Opa:"huil maar niet meer, ik heb het hier goed".
Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code:

Schrijf gedicht