Naomi

ze luisterde naar het gelach van de kinderen
op straat…ze hadden zoveel plezier en zij ?
zij zat hier, haar ernstig gezichtje opgeheven
naar de warme zon. op de drempel van hun huis

Niet met de kinderen spelen Naomi hoorde ze in
gedachten haar moeder zeggen.
Dan hoef je ook niets te vertellen of uit te leggen
En dat wilde het kind ook niet

Mamma had haar uitgelegd naar het waarom en dat
ze ziek waren…ze zou zomaar iemand aan kunnen
steken. daar was maar een beetje bloed voor nodig
Haar gezichtje leek nog smaller.

Zo had Pappa het doorgeven aan Mamma of was het
net andersom geweest ? Pappa was er niet meer
ze miste hem zó zeer.
En nu was Mamma ook zo ziek en ze zag Pappa gauw
weer

Naomi huiverde ondanks de warme zon. Ze zou graag
weglopen maar ze was steeds zo moe.
Bovendien zou ze haar ziekte meenemen dus eigenlijk
deed het er allemaal niet toe.

Ze wilde zo graag een normaal meisje zijn…daarover lag
ze vaak te dromen. Al wat ze kende was dood en verdriet
en ze was bang al had ze medicijnen
Deze ziekte zou nooit meer verdwijnen…Ze stond op toen
ze Mamma hoorde roepen

Met een teveel aan gewicht op haar smalle schouders liep
het kleine meisje weer naar binnen.
Dit was haar bestaan. leven met aids….ze had helemaal
niets slecht gedaan, heus niet !

Reactie door: Coby Poelman-Duisterwinkel
	Heel aangrijpend. Mooi zoals je eindigt met dat teveel aan gewicht op haar smalle schouders. Dat geeft de dramatiek van het gedicht in alle volledigheid weer.

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code: