mijn ziel doolde rond
tussen de onverlichte huizen
waar ik kogels ontweek
die men als woorden op me afvuurde

maar je kan geen kogels ontlopen
als je stil blijft staan

dus zocht ik ergens rondom
een plek waar ik kon schuilen
en ik vond jou verdronken in mijn tranen
en ik liep over het water naar je toe

maar je kan niet lopen over water
als je geen vertrouwen kent

mijn hart opende zich
leerde in jou geloven
maar toch
mijn voeten werden nat
toen het water geen stevige bodem bleek te bieden
niet voor ons

en ik zocht mijn ziel tezamen
roeide met de riemen die ik had
naar het vasteland
en tuurde naar de onverlichte huizen

maar je kan geen sterren zien
als alles om je heen donker is

dus ging ik dolen
in de nevels van duisternis
en ontweek de kogels
die men blindelings op me afvuurde

ik was ik en dat mocht ik niet zijn
ik kon door wie ik was immers niet lopen op het water

want vertrouwen was eigenlijk niet nodig
enkel een kuddedier zijn
ik heulde niet mee met de rest en ‘anders’ zijn
werd hard bestraft

één kogel werd mij fataal


het waren jouw ogen die ik zag voor ik de mijne sloot.

Er zijn geen reacties geplaatst bij dit gedicht.

Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code: