Zilverstenen

Geschreven door: Luzerno Westerbeek | Datum: 17 maart 2009 om 01:45 uur

Ik zag haar in het bos.
Met vleugels spreidend
Zacht doorschijnend.
Haast verdwijnend
In zacht omfloerst
brokaat
Gedolven uit de zilverstenen
Groeven.van het zaad
Waar elfen geboren worden
Trippend op hun wondertenen
Gewaden sluieren
Sluiers in de wind.
Een Elf is een mensenkind
Je hoeft ze maar te wensen
Te blazen in de wind.

Maar als de fantasieen doven,
Ziet de mensen de zilverstenen niet
Waaruit de elfenkinderen zijn geboren

En treuren weg in eenzaamheid.

De groeven van het zaad.
Worden bitterzwart van haat

De elfen zijn het geheugen van de mensen.
De eerste tippen van de moederborsten
Elfen moet je uit je dromen delven
Dat zijn de groeven met de zilverstenen
Waar ze trippelen op hun wondertenen.
Vleugels uit je ver verleden
Waar je nog niet leefde met de rede
Maar in spelen
Speels gewonnen
Speels verzonnen

Gewaden van brokaat.
Vertel een vriend(in) over dit gedicht.

Cijfer: 2.8/5 (26 stemmen)

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst bij dit gedicht.
Naam:
Email adres:
Reactie:
Controle code:

Schrijf gedicht